ไดโคะวันนี้ทำเรากรี๊ดมากๆ <33333
วันที่ 31 เดือนมีนาคม 2006
March 31st 2006 [#128]
คอนเสิร์ตที่ฟุกุโอกะ
ชิเงะกับผมตัดสินใจไว้ตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว
ว่าเราจะอาบน้ำ
อย่างแรกก็ ถอดเสื้อผ้าก่อน !
...หนาวชะมัด
ผมไม่ชอบเลยเวลาเปิดฝักบัวแล้วมีน้ำเย็นๆ ไหลออกมา
1 นาทีผ่านไป
3 นาทีผ่านไป
โคยาม่า : ชิเงะ ของนายน้ำเย็นมั้ย ?
ชิเงะ : มากๆ เลยแหละ
5 นาทีผ่านไป
โคยาม่า : (เสียงสั่นๆ) ยังเย็นอยู่เลยใช่มั้ย ?
ชิเงะ : โคยาม่า ไปบอกสตาฟหน่อยว่าน้ำเย็นมาก
ผมเดินออกไปพร้อมกับผ้าเช็ดตัวพันไว้ที่เอว
โคยาม่า : ขอโทษทีครับ แต่...แต่...แต่...น้ำยะ...เย็นมากๆๆๆ
สตาฟ : เข้าใจแล้ว เดี๋ยวจะไปเช็คให้นะ
แล้วสตาฟก็ทิ้งโคยาม่าไว้คนเดียว
แล้วเขาก็กลับมา
สตาฟ : ที่ทำน้ำอุ่นปิดอยู่
อ่ะ จริงสิ ชิเงะยังโป๊อยู่ในห้องน้ำนี่นา
ผมวิ่งกลับไปหาชิเงะ
พอผมไปถึง เห็นชิเงะนั่งหลบมุมอยู่ เอามือกอดเข่าตัวเอง
เหมือนอยู่ในเรื่องเทอร์มิเนเตอร์เลย ชิเงะสั่นมากๆ ไม่เหมือนชาวบ้านเขา
อุหูย ตลกชะมัด
โคยาม่า : ถ้าเราอาบน้ำตอนนี้ต้องรออีกนานเลยนะ
ชิเงะ : ....
เขาไม่ได้พูดอะไร แล้วก็เอาผ้าเช็ดตัวมาพัน
เราก็เลยกลับห้องด้วยกัน
เพราะมีเวลาอีกแค่แป๊ปเดียว พวกเราก็เลยไม่ได้รออาบน้ำต่อ
หลังจากนั้นสักพัก เรียวก็โผล่มาพร้อมกับผ้าเช็ดตัว
โคยาม่า : น้ำเย็นมากๆ เลยเนอะ
เรียว : ก็ไม่นี่นา
โคยาม่ากับชิเงะ : ห๊ะ...
-----------------------------------------------------------------------------------------
เอาของเก่าๆ มาแปลให้
จากโชเนนคลับ.......วันไหนไม่รู้
ที่จินกับพีอ่านจดหมายกัน
เครดิต : sarasax
แปลโดยเราเอง
จดหมายของจิน:
ถึงยามาชิตะ โทโมฮิสะ
ทุกคนบอกวายามาชิตะ โทโมฮิสะดูเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว แต่เขาไม่เห็นจะเหมือนผู้ใหญ่เลยเวลาที่ล้อเล่นกับคนอื่นๆ เขามีความกระตือรือร้นมากกว่าคนทั่วไป แต่บางครั้งการมีมากเกินไปก็รบกวนคนอื่นเค้า ฉันพยายามเข้าใจส่วนลึกของยามาชิตะ เขารู้สึกเหงาได้ง่ายมาก และเขาก็เกลียดความอ่อนแอข้อนี้ของตัวเอง ทำให้เขาไม่กล้าบอกคนอื่นตรงๆ ว่าเขา เหงา เวลาที่เขาเจอใครสักคน เขามักจะคิดถึงความเหงาเมื่อถึงเวลาที่ต้องบอกลากับคนๆ นั้น แต่ในทางตรงกันข้าม เขาจะทำท่าทางกระฉับกระเฉงอยู่เสมอตลอดเวลาที่อยู่ต่อหน้า มีครั้งหนึ่งที่เราทะเลาะกัน และพวกเราตัดสินใจว่าจะเลิกคบกันไปเลย วันนั้นฉันกลับบ้านอย่างหมดหวัง ปรากฏว่านายกำลังทานอาหารและคุยกับแม่ของฉัน ที่ๆ นายนั่งก็เก้าอี้ของฉัน นายไม่ยอมพูดอะไรกับฉันเลย แล้วนายยังเข้าห้องนอนของฉันและหลับไปก่อนฉัน เกิดอะไรขึ้น? นายทำแบบนี้กับฉันตั้ง 3 เดือน มันอาจจะดูแปลกไปหน่อย แต่...แต่ (จินหัวเราะ) สำหรับนายที่เป็นแบบนี้ ไม่ว่าจะดื้อหรือขี้เหงา ฉันก็ชอบทุกๆ อย่างที่เป็นนาย
จดหมายของยามะพี:
ถึงจิน
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว นี่ก็จะถึงคริสต์มาสปีที่หกที่ฉันได้รู้จักนาย ถ้าจะให้พูด การพบกันครั้งแรกของเรา ฉันไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่ ตอนนั้นฉันคิดแค่ว่า "หมอนี่ทำอย่างกับตัวเองเท่ตายล่ะ" แต่พวกเราก็เริ่มเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันทีละน้อย พวกเรายังทะเลาะกันด้วยเรื่องไร้สาระบ่อยๆ เพราะเรามันหัวดื้อทั้งคู่ พวกเรามักจะ แตกแยกกัน ครั้งหรือสองครั้ง แล้วเราก็ไม่เคยพูดว่าขอโทษอีกฝ่ายเลย ความจริงแล้วเมื่อเราไม่ได้คุยอะไรกัน ฉันรู้สึกเหงามาก หลายครั้งที่ฉันคิดจะไปขอโทษ แต่ก็แค่คิด ไม่เคยทำจริงๆ เลยสักครั้ง เพราะฉะนั้น ฉันตัดสินใจแล้วว่าฉันอยากได้อะไรจากซานต้าในปีนี้ ฉันอยากให้จินมีความกล้าพอจะมาพูดขอโทษกับฉัน....และแน่นอนฉันอยากให้ตัวเองกล้าพูดขอโทษกับจินด้วย
